در سوز دل و اشك چشم دوستداران و پيروان اهل بيت (ع) رمز و رازي است كه جز اهل معنا بدان راه ندارند. آري، ما با غم و سرشك بيگانه نيستيم، همانطور كه با هر فضيلت انساني ديگر و براي مصيبت هاي بهترين خاندان روي زمين، اشك، كمترين مايه تسلاي خاطر است. اما عزيز دلم! بيش از آن كه بر مصايب آل رسول (ص) بگرييم، بر سرنوشت بشريت گرفتار در چنگال ستم بارگان گريه مي كنيم؛ بشريتي كه مي توانست- و شايد حق داشت- به جاي دست و پا زدن در وادي تباهي و ظلمتي كه جهانخواران برايش فراهم كرده اند، در سايه سار لطيف آگاهي و معنويت و عدالت زندگي كند. فرزندم! به دنيايي بينديش كه در آن، زمام امور جامعه كوچك مسلمانان پس از پيامبر اكرم (ص) در دستان با كفايت علي (ع) قرار مي گرفت و سالياني از سرچشمه دانش و عدل او سيراب مي شدند، آنگاه نوبت به فرزندان بزرگوارش مي رسيد و اين سلسله تا به امروز ادامه مي يافت. آيا سرنوشت انسان ها چنين مي بود كه هر روز خبرهاي تاثرانگيز گوشه اي از آن را مي خواني و مي شنوي؟ خطوط چهره نوجوان از فشار اندوه درهم رفت. گويي عقده شبهه اي ديگر سر باز كرده باشد، پرسيد: يعني اين سرنوشت محتوم انسان است؟ و پدر پاسخ داد: نه. آينده انسان، متعلق به خوبان است، و اين روي ديگر گريه هاي ماست؛ اشك شوق. براي آن كه اگر خودمان و بشريت را از حضور خاندان پاك پيامبر(ص) محروم مي بينيم، آموزه هايشان در ميان صدها ميليون انسان باايمان، حتي آنهايي كه بيرون از دايره امت اسلام هستند منتشر شده و چراغ سعادت را بر فراز راه ناتمام قافله بشري برافروخته است. همين روشنايي است كه آرامش گورستاني ظالمان را به هم ريخته و خواب خوش آنها را به كابوس بدل كرده است. امروز از پرتو نور هدايت آنهاست كه در هر گوشه جهان قامتي رعنا به نفي ستم قد برافراشته و فريادي رسا، صلاي بيداري و ايستادگي سر داده است. علاوه بر آن، اشك شوق ما براي فردايي است كه آخرين امام شيعه از خاندان پيامبر اعظم(ص)، زمام حاكميت انسانها را بدست مي گيرد و آخرين نشانه هاي ستمگري و ناداني را از ميان برمي دارد. نمي بيني كه آن روز، چقدر نزديك شده است؟...(نقل از روزنامهءکیهان۱۷/۱۰/۸۵ ستون یادداشت روز)
+
نوشته شده در جمعه سوم اسفند 1386ساعت 2:41 توسط كيوان
|