عقل و دين

.

aglodin — Thu, 28 Aug 2008 16:47:14 GMT

باز هم درباره’ دکتر سروش :

aglodin — Mon, 25 Aug 2008 16:27:03 GMT

در ادامهء دو پست قبلی در بارهء آراء دکتر سروش لطفا به سومین قسمت این مطلب توجه فرمائید:

در ادامه’ مطلب قبلی:

aglodin — Fri, 15 Aug 2008 09:50:18 GMT

در ادامهء مطلب قبلی چند کلمه ای را عرض می کنم

لطفا به ادامه مطلب توجه فرمائید :

درباره’ شگردهای دکتر سروش:

aglodin — Sun, 10 Aug 2008 19:21:18 GMT

شگردهائي كه دكتر عبدالكريم سروش (كه نام اصلي وي حسين حاج فرج دباغ است)در كتابها و سخنراني هايش به كار مي برد،معمولا مورد غفلت و يا بهتر است مورد تغافل قرار مي گيرد و باعث گمراهي مخاطبان وي مي گردد؛در حاليكه با كمي دقت مي توان به راحتي به پوچي ادعاهاي وي پي برد:مواردي را عرض مي كنم:

مسئلهء شفاعت (3) :

aglodin — Sat, 07 Jun 2008 05:08:18 GMT

در ادامهء مطلب شفاعت،آيه اي ديگر را مورد بررسي قرار مي دهيم.

لطفا به ادامهء مطلب توجه فرمائيد:

مسئلهء شفاعت (2) :

aglodin — Thu, 05 Jun 2008 05:51:18 GMT

در ادامهء مطلب قبلی آیاتی را از قرآن کریم آورده و مسئلهء شفاعت را مورد بررسی قرار می دهیم

لطفا به ادامهء مطلب توجه فرمائید:

مسئلهء شفاعت (1) :

aglodin — Mon, 02 Jun 2008 16:26:18 GMT

در بين بحث هائي كه بين برادران اهل سنت با دوستان شيعه صورت مي گيرد،بعضا شاهد هستيم كه اهل سنت،مسئلهء شفاعت خواستن از غير خدا را،ولو اينكه آن شخص،پيامبر هم باشد،عين شرك مي پندارند.

عجالتا چند آيه از قرآن را در اينجا ذكر مي كنم كه در آن،مسئلهء شفاعت توسط پيامبران ذكر شده است و به هيچ وجه هم شرك و گناه به حساب نمي آيد.ان شاء الله در آيندهء نزديك به صورت مفصل تر به اين موضوع خواهم پرداخت:

1) (آيهء 97 و 98 سوره يوسف ):فرزندان حضرت يعقوب(ع) كه از كرده هاي خود پشيمان مي گردند رو به پدر كرده مي گويند:‹قالوا يا ابانا استغفر لنا ذنوبنا انا كنا خاطئين ›(پدر جان از خداوند دربارهء ما طلب آمرزش نما،ما گروه خطاكار بوديم)حضرت يعقوب نيز به درخواست آنان جواب مثبت مي دهد و مي گويد: ‹قال سوف استغفر لكم ربي انه هوالغفور الرحيم›(به همين زودي از پروردگارم براي شما طلب مغفرت مي كنم او بخشنده و رحيم است)

2) (آيهء64 سوره نساء ):‹... و لو انهم اذ ظلموا انفسهم جاؤوك فاستغفروالله واستغفر لهم الرسول لوجدواالله توابا رحيما› (اگر آنان هرگاه به خويش ستم كرده بودند حضور تو (اي پيامبر) مي آمدند و از خداوند طلب آمرزش مي كردند و پيامبر نيز در بارهء آنها درخواست آمرزش مي نمود،خدا را توبه پذير و رحيم مي يافتند )

3) (آيهء 5 سوره منافقون ):‹و اذا قيل لهم تعالوا يستغفر لكم رسول الله لووا رؤسهم و رايتهم يصدون و هم مستكبرون› ( و هرگاه به آنان گويند بيائيد تا رسول خدا براي شما از حق آمرزش بخواهد سر بپيچند و بنگري كه با تكبر و نخوت روي مي گردانند)

ناتواني در تفسير قرآن سرچشمه انحراف درباره پيامبر (ص) است :

aglodin — Thu, 17 Apr 2008 17:30:18 GMT

در پي طرح برخي شبهات از سوي رسانه هاي اروپايي، از جمله دانمارك و

هلند و تلاش افرادي براي تكرار آن ، مركز پژوهشگاه قرآني اميرالمومنين(ع)

قم، نظر آيت الله ناصر مكارم شيرازي را درباره اين ديدگاه جويا شده است.

اينك متن سوال و جواب مطرح شده را كه خبرگزاري فارس منتشر كرده است

با هم از نظر مي گذرانيم.

اکمال دین و اتمام نعمت : (قسمت چهارم و آخر) :

aglodin — Wed, 26 Mar 2008 14:29:58 GMT

طرح سوال:

در اینجا این سوال پیش می آید که:اگر خداوند رسولش را از شرّکفار حفظ فرمود،پس آن همه آزار و

محنت که از کفار و از امت خود دید،چه بود؟!آیا جز این است که رسول خدا(ص)فرمود:«هرگز هیچ پیغمبری

به مقدار او و مانند آزارهائی که من دیدم ندیده»؟همچنین این سوال پیش می آید که:این آیه می

فرماید:«خداوند کفار را هدایت نمی کند»،خداوندی که خود تمامی وسایل هدایت را فراهم فرموده،آیا

معقول است همین خدای مهربان از طرفی به انبیای خود اصرار بورزد که بندگان مرا به خدایشان آشنا

کنید و از طرفی خودش بفرماید:«خداوند کفار را هدایت نمی کند»؟مگر اینکه حجت خالص بر آنها تمام

شود و آیا جز این است که ما به چشم خود می بینیم که خداوند کفار را یکی بعد از دیگری هدایت می کند؟!

جواب سوال اولی این است که خدای تعالی که فرموده:ان الله لا یهدی القوم الکافرین»«در حقیقت؛به

جملهء«والله یعصمک من الناس»را این معنی که اطلاق آن را که شامل تمامی انواع محنت ها کرده

است،چه آنهائی که ممکن بود در مقابل تبلیغ این حکم ببیند و چه غیر آن.آزار هائی که در خصوص این

حکم و قبل از موفقیت به اجرای آن ممکن بود از دشمنان برسد یا به این بود که آن جناب را در حین تبلیغ

این حکم به قتل برسانند و یا بر او شوریده،اوضاع را دگر گون سازند و یا اورا به باد تهمت هائی که باعث

ارتداد مردم است،گرفته و یا حیله ای به کار برند که این حکم را قبل از اینکه به مرحلهءعمل برسد،خفه

کرده و در گور کنند.

و اما جواب سوال دوم:باید دانست که مقصود از (کفر) در اینجا کفر در خصوص آیه ای است که متضمن

حکم مورد بحث است؛حکمی که جملهء«ما انزل الیک من ربک:آنچه از پروردگارت به تو نازل شده»به آن

اشاره دارد؛کما اینکه در آیهء حج،مخالفان حج را کافر خوانده و فرموده:«و من کفر فان الله غنی عن

العالمین»نه کفری که به معنی استکبار از اصل دین و از اقرار به شهادتین است؛زیرا کفر به این معنی با

مورد آیه مناسبت ندارد؛بنابراین مراد از(هدایت)هم هدایت به راه راست نیست؛بلکه مراد هدایت به

مقاصد شوم آنهاست و معنی اش این است که:«خداوند ابزار کار و اسباب موفقیت آنان را در دسترس

شان قرار نمی دهد.» نظیر این آیه که می فرماید:«ان الله لا یهدی القوم الفاسقین:خداوند فاسقان را

هدایت نمی کند»(منافقین،6)و این آیه:«والله لا یهدی القوم الظالمین:خداوند قوم ستمگر را هدایت نمی

کند»(بقره،258)که معلوم است مراد از هدایت در این دو آیه،هدایت به فسق و ظلم است؛پس معنی آیه

این است که:خداوند آنها را مطلق العنان نمی گذارد تا هر لطمه که بخواهند به دین و به کلمهء حق وارد آورده،نوری را که از جانب خود نازل کرده،خاموشش کنند.

یک بحث روایتی:

در(تفسیر عیاشی)از ابن عباس و جابر ابن عبدالله روایت شده که گفته اند:خداوند پیامبرش را مامور کرد

که علی(ع) را به عنوان علمیت در بین مردم نصب کرده،مردم را به ولایت وی آگاهی دهد؛و از همین جهت

رسول الله(ص) ترسید مردم متهمش ساخته و زبان به طعنش گشوده،بگویند:(در بین همهء مسلمانان

علی را نامزد این منصب کرده است)؛ و لذا خداوند این آیه را فرو فرستاد:«یا ایها الرسول...»ناگزیر حضرت

در روز غدیر خم به امر ولایت عهدی علی(ع)قیام نمود.در همان کتاب از امام ابی جعفر(ع) روایت می کند

وقتی که جبرئیل در حجة الوداع این آیه را آورد،رسول الله(ص) سه روز در انجام آن مکث کرد تا رسید به

جحفه؛و در این سه روز از ترس مردم دست علی را نگرفت و او را بالای دست خود بلند نکرد؛تا اینکه در

روز غدیر دستور داد بانگ نماز در داده،مردم را برای نماز دعوت کنند؛مردم هم اجتماع کردند و حضرت در

برابر ایشان قرار گرفته،فرمود:«چه کسی از خود شما به شما اولویت دارد؟»همه به بانگ بلند عرض

کردند:(خدا و رسول)؛آنگاه بار دیگر همین کلام را تکرار کرد و همه همان جواب را دادند؛بار سوم نیز همان

را پرسید و همان جواب را شنید؛و سپس دست علی را گرفته،فرمود:هر که من مولای اویم،علی مولای

اوست.پروردگارا،دوستداران علی را دوست بدار و کسی را که با علی دشمنی کند،دشمن بدار؛یاری کن

هر که را که به علی یاری دهد،و تنها بگذار کسی را که در موقع حاجت،علی را تنها بگذارد؛چون که علی

از من است و من از علی هستم،و علی نسبت به من به منزلهء هارون است نسبت به موسی،با این تفاوت که پس از موسی پیغمبرانی بودند و پس از من پیغمبری نخواهد بود.

باز در همان کتاب از ابی الجارود از ابی جعفر(ع) روایت شده است که فرمود:وقتی خدای تعالی آیهء:«یا

ایها الرسول بلّغ ما انزل الیک» را نازل فرمود؛رسول الله(ص) دست علی(ع) را گرفته،فرمود:«ای مردم،هیچ

کدام از انبیائی که قبل از من مبعوث شدند،جز چنین نبودند که پس از مدتی زندگی،دعوت خدای را

اجابت کرده،رخت به سرای دیگر کشیدند؛من نیز در این نزدیکی ها پذیرفتار آن دعوت خواهم شد و به

سرای دیگر انتقال خواهم یافت.ای مردم،من به نوبهء خود مسئولم و شما هم به نوبهء خود مسئولید؛آن

روزی که از شما بپرسند،حال مرا چه خواهید گفت؟»همگی عرض کردند:<ما شهادت می دهیم که تو

وظیفهء تبلیغی خود را انجام دادی و آنچه باید به ما برسانی،رسانیدی و خیرخواهی کردی و آنچه بر عهده

داشتی،انجام دادی.خداوند به بهترین جزائی که به مرسلین داده است،جزایت دهد.>آن حضرت به خدای

خود عرض کرد:«پروردگارا،تو بر شهادت اینها شاهد باش.»آنگاه روی به مردم کرده فرمود:ای گروه

مسلمین که در اینجا حضور دارید،می باید غایبان را به ماجرا خبر دهید که من اینک به عموم مسلمانان

روی زمین و گروندگان به دین اسلام وصیت می کنم به ولایت علی.با خبر باشید که ولایت علی،ولایت

من است و این عهدی است که خداوند به من سپرده بود و به من دستور داده بود که آن را به شما ابلاغ

کنم.آنگاه سه مرتبه فرمود:«آیا همه شنیدید؟»در آن میان یکی عرض کرد:<آری،به خوبی شنیدیم یا

رسول الله.>

طبرسی در مجمع البیان می فرماید:سید ابو الحمد ما را خبر داد که حاکم ابوالقاسم حسکانی(به چند

واسطه)از امام صادق(ع)از پدران خود روایت کرد که وقتی رسول الله(ص)در روز غدیر خم علی(ع)را نصب

کرد،فرمود:«هر که من مولای اویم،اینکه علی ابن ابیطالب است،مولای اوست>؛و این مطلب پخش شد تا

به گوش نعمان ابن حارث فهری رسید؛عرض کرد:<به ما دستور دادی به کلمهء لا اله الّا الله و اینکه تو

پیامبری شهادت دهیم؛دستور دادی جهاد و حج کنیم،نماز و روزه و زکات را به جا آریم؛به این همه اطاعت

اکتفا نکردی،تا اینکه این پسر را به سروری ما منصوب نموده،گفتی:هرکه من مولای اویم،علی مولای

اوست.

حال بگو این مطلب از ناحیهء توست یا از ناحیهء خداست؟>حضرت فرمود:«سوگند به آن خدائی که جز او

معبودی نیست،این نیز از ناحیهء خداست.>نعمان ابن حارث رو به راه نهاد،در حالیکه می گفت:<خدایا اگر

این مطلب حق و از جانب توست،سنگی از آسمان بر ما بباران.>خداوند هم سنگی بر سرش

کوبیده،هلاکش نمود و آیهء«سال سائل بعذاب واقع»را راجع به همین واقعه نازل فرمود.

همین مضمون را کلینی در کافی روایت کرده است و حافظ ابو نعیم در کتاب<نزول قرآن>حدیث زیر را با

حذف چند نفر از عطیه نقل کرده که گفت:این آیهء شریفه در بارهء علی(ع) نازل شد:«یا ایّها الرسول

بلّغ...»تا آخر؛و خدای تعالی نیز فرمود:«الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا».

ابو الحسن واحدی در کتاب اسباب النزول حدیثی از ابی سعید خدری آورده که او گفته آیهء«یا ایهاالرسول

بلّغ...»در روز غدیر خم و در بارهء علی(ع)نازل شده است.همین روایت را صاحب<فتح القدیر>از ابن ابی

حاتم و ابن مردویه و ابن عساکر نقل کرده که آنان نیز آن را از ابی سعید خدری نقل کرده اند؛در <درّمنثور>نیز همین طور نقل شده است.

ُآنچه از اخبار در اینجا نقل شد،مختصری است از اخبار زیادی که دلالت دارد بر اینکه آیهء«یا ایّهاالرسول بلّغ

ما انزل الیک من ربّک...»در بارهء علی(ع)در روز غدیر نازل شده است؛و اما حدیث غدیر یعنی فرمایشی

را که رسول الله(ص)آن روز در بارهء علی(ع)فرمود،خود حدیثی است متواتر که هم از طرق شیعه و هم از

طرق سنّت به بیشتر از صد طریق و از جمع کثیری از صحابه نقل شده است؛از آن جمله براء ابن

عازب،زید ابن ارقم،ابو ایّوب انصاری،عمر ابن خطاب،علی ابن ابیطالب(ع)،سلمان فارسی،ابوذر

غفاری،عمار ابن یاسر،بریده،سعد ابن ابی وقاص،عبدالله ابن عباس،ابوهریره،جابر ابن عبدالله،ابوسعید

خدری،انس ابن مالک،عمران ابن حصین،ابن ابی اوفی،سعدانه،همسر زید ابن ارقم.

به علاوه همهء امامان اهل بیت علیهم السلام بر صحت آن اجماع دارند؛مخصوصا علی(ع)در میدان کوفه

(رحبه)مردم را راجع به این حدیث سوگند داد که:«هر کس در غدیر خم حاضر بوده و آن را از رسول الله

(ص)شنیده،برخیزد و شهادت دهد.»جمع کثیری برخاستند و بر صحت آن واینکه در روز غدیر خم به گوش

خود از رسول الله(ص)شنیده اند،گواهی دادند.

(پایان قسمت چهارم و آخر.نقل از روزنامهء اطلاعات23و24دیماه85صفحهء شش)----- پایان.

اکمال دین و اتمام نعمت : (قسمت سوم از چهار قسمت)

aglodin — Wed, 19 Mar 2008 14:39:14 GMT

امر ولایت:

باید دانست همانطوری که در زمان پیامبر(ص) امور امت و رتق و فتق آن به دست آن جناب اداره می شد،به طور مسلم و بدون هیچ ابهامی پس از درگذشت وی نیز شخصی لازم است که این امر مهم را عهده دار باشد؛و قطعا هیچ عاقلی به خود اجازه نمی دهد که توهّم کند دینی چنین وسیع و عالمگیر،دینی که از طرف خداوند جهانی و ابدی اعلام و معرفی شده است،دینی که وسعت معارفش جمیع مسائل اعتقادی،اصول اخلاقی و احکام فرعیّه را(که تمامی قوانین مربوطه به حرکات و سکنات فردی و اجتماعی انسانی است)در بر می گیرد،احتیاج به حافظ و کسی که آن طور که شاید و باید آن را نگهداری کند،ندارد! یا توهّم کند که جامعهء اسلامی استثنائا و بر خلاف همهء مجتمعات انسانی بی نیاز از والی و حاکمی است که امور آن را تدبیر و اداره نماید!کیست که چنین توهّمی بکند؟و اگر کرد،جواب کسی را که از سیرهء رسول الله بپرسد،چه می گوید؟زیرا سیرهء حضرت بر این بود که هر وقت به عزم جنگ از شهر بیرون می رفتند،کسی را به جانشینی خود و به منظور اداره امور اجتماعی مسلمین جای خود می گذاشتند؛کما اینکه علی بن ابیطالب(ع) را در جنگ تبوک جانشین خود در مدینه قرار دادند؛علی(ع) هم که عشق مفرطی به شهادت در راه خدا داشت،عرض کرد:«آیا مرا جانشین خود در مدینه قرار می دهی؟با اینکه در شهر جز زنان و کودکان کسی باقی نمانده؟!»فرمود:«آیا راضی نیستی که نسبت تو به من نسبت هارون به موسی باشد؟با این تفاوت که بعد از موسی پیغمبرانی آمدند و پس از من پیغمبری نخواهد آمد.» و هم آن حضرت در سایر شهر هائی که آن روز به دست مسلمانها در آمده بود،مانند مکه،طائف،یمن و امثال آنها جانشینان و حکامی نصب می فرموده؛و نیز بر لشکر ها(چه کوچک و چه بزرگ)که به اطراف می فرستادند،امرا و پرچمدارانی می گماردند.این بود رفتار رسول الله(ص)در ایّام حیات خود؛و چون فرقی بین آن زمان و زمان پس از رحلت ایشان نیست،از این رو باید برای زمان غیبت خود هم فکری بکند و شخصی را برای ادارهء امور امت تعیین بفرماید؛بلکه احتیاج مردم به والی در زمان غیبت آن جناب بیشتر است از زمان حضورش.با این حال چگونه می توان تصوّر کرد که آن جناب برای آن روز مردم هیچ فکری نکرده است؟!

«یا ایّهاالرسول بلّغ ما انزل الیک من ربّک»،چند نکته در آیهء شریفه هست:یکی اینکه در این آیه پیامبر(ص) با اینکه دارای القاب زیادی است،به عنوان(رسالت)مورد خطاب قرار گرفته؛و این از آن جهت است که در آیه گفتگو از (تبلیغ)است و مناسب ترین القاب و عناوین آن جناب در این مقام،همان عنوان رسالت است؛برای اینکه به کار رفتن این لقب خود اشاره ای است به چرائی حکم؛ یعنی وجوب تبلیغی که به وسیلهء همین آیه گوشزد شده و می فهماند که رسول جز انجام رسالت ورسانیدن پیام کاری ندارد و کسی که زیر بار رسالت رفته، البته به لوازم آن که همان تبلیغ و رسانیدن است،قیام می کند.دوم اینکه در اینکه در این آیه از خود آن مطلبی که باید تبلیغ شود،اسم نبرده تا هم به عظمت آن اشاره کرده باشد و هم به آن چیزی که لقب رسالت به آن اشاره داشت،اشاره کند؛یعنی بفهماند که این مطلب امری است که پیامبر در آن هیچ گونه اختیاری ندارد؛بنابراین در آیهء شریفه دو برهان بر اختیار از از رسول الله(ص) در تبلیغ کردن و یا تاخیر در تبلیغ اقامه شده است:یکی تعبیر از آن جناب به رسول، و یکی هم نگفتن اصل مطلب.در عین اینکه دو برهان است، دو عذر قاطع هم برای رسول الله(ص) است در جراتش بر اظهار مطلب و علنی کردن آن برای عموم؛و در عین حال تصدیق فراست رسول الله(ص)نیز هست؛یعنی می فهماند که حضرت درست تفرّس کرده و در احساس خطر مصیب بوده است،و نیز می رساند که مطلب، از مسائلی است که تا آن حضرت زنده است،باید به زبان مبارک خودش به مردم ابلاغ شود و کسی در ایفای این وظیفه جای خود آن جناب را نمی گیرد.

«و ان لم تفعل فما بلّغت رسالته»گرچه صورت تهدید دارد،لکن در حقیقت در صدد بیان اهمیت مطلب است و می خواهد بفهماند مطلب اینقدر مهم است که اگر در حق آن کوتاهی شود،حق چیزی از اجزای دین رعایت و ادا نشده است.در واقع اعلام اهمیت این حکم است به آن جناب و به سایر مردم و اینکه رسول الله(ص)در تبلیغ آن هیچ جرم و گناهی ندارد و مردم حق هیچگونه اعتراض به او ندارند.

«والله یعصمک من الناس انّ الله لا یهدی القوم الکافرین»:کلمهء(عصمت)به معنی گرفتن و نگهداری است و اینکه عصمت از شرّ مردم را معلّق گذاشت و بیان نفرمود که آن چه شرّی و مربوط به چه شانی از شئون مردم است،آیا از قبیل کشتن و مسموم کردن و غافلگیر ساختن است،یا آزارهای روحی از قبیل دشنام و افتراست؟یا کارشکنی و به کار بردن مکر و خدعه است و خلاصه از بیان نوع شکنجه و آزار مردم سکوت کرد،برای این بود تا افادهء عموم کند و همهء انواع آزارها را شامل شود؛گر چه از همه بیشتر،همان کارشکنی ها و اقداماتی به ذهن می رسد که باعث سقوط دین و کاهیدن رونق و نفوذ آن است.

«الناس»، ناس به معنی نوع انسان است و نه انسان خاص.و بعید نیست که در آیهء مورد بحث مراد از ناس،عموم مسلمین باشد که همه رقم اشخاص از مومن و منافق و بیماردل در آن وجود دارند؛بنابراین اگر کسی از چنین سوادی بیمناک باشد،از همهء اشخاص آن بیمناک خواهد بود؛و چه بسا جملهء«انّ الله لا یهدی القوم الکافرین»هم این آمیختگی و عمومیت و بی نشانی را برساند؛زیرا معلوم می شود کسانی از کفار بی نام و نشان در لباس مسلمانان و در بین آنها بودند و این هیچ بعدی ندارد؛زیرا آیهء مورد بحث بعد از هجرت و در ایّامی نازل شده که اسلام شوکتی به خود گرفته و جمعیت انبوهی به آن گرویده بودند؛و معلوم است در چنین ایّامی که سواد مسلمین سواد عظیمی بوده و ممکن بوده کسانی از کفار،خود را در بین آنها و به عنوان مسلمان جا بزنند و عملیات خصمانه و کارشکنی های خود را به سهولت انجام دهند؛لذا می بینیم خداوند در مقام تعلیل جملهء«والله یعصمک من النّاس»می فرماید:«انّ الله لا یهدی القوم الکافرین»؛چه،بعد از اینکه وعدهء محافظت به رسول خود می دهد،مخالفان را (کفّار)می خواند.

پایان قسمت سوم-نقل از روزنامهء اطلاعات23و24دیماه85صفحهء شش)----------ادامه دارد...